Op iemand schoppen,terwijl hij al bewusteloos op de grond ligt,zoiets doe je gewoon niet.

De advocaat heeft wel een punt als hij zegt dat het hier niet om zinloos geweld gaat (niet dat dat er voor mij veel toe doet maar alé). In ieder geval heb ik een grondige hekel aan de term zinloos geweld. Wanneer is geweld dan wel zinnig? En waar ligt de lijn tussen zinloos geweld en zinnig geweld dan?

En dan maken ze nog een verschil tussen dat en geweld tegen homo's of anderskleurigen, want dan spelen er andere motieven mee. De ene kopschopper is de andere niet.

Kopschoppen tegen een Vlaamse drugdealer -> *
Kopschoppen tegen een Vlaamse drugdealende homo -> *
Kopschoppen tegen een Vlaamse homo -> ***
Kopschoppen tegen een allochtoon -> ***
Kopschoppen tegen een allochtone homo -> ****

Voor mij zijn al die feiten hetzelfde, en de strafmaat zou ook hetzelfde moeten zijn.

Kopschoppen tegen Vlaamse drugdealende homo moet twee sterretjes zijn

Anyway, zo gaat dat in onze democratie.

ik vind het woord "kopschopper" nu ni direct een uitdrukking die ze in de nationale pers moeten gebruiken. blijkbaar gaat de journalistiek er ook weer op vooruit

Artikel de Standaard, nog eens met beide voetjes op de grond...

Door voor haar kinderen een gekleurd gemeenteschooltje te kiezen, hoopte Katleen Van Langendonck hen onder te dompelen in de multiculturele realiteit van vandaag. Maar als haar jongste begint te vragen of hij door varkensvlees te eten naar de hel gaat, wordt het moeilijk. Als hij zijn huiswerk niet maakt omdat bijna niemand dat doet, houdt het op.

Tien jaar geleden dacht ik als inwoner van Borgerhout multicultureel te leven omdat ik brood kocht bij een joodse bakker, groenten bij een Marokkaanse kruidenier en vlees bij een Vlaamse slager. Onze leefschool in Zurenborg was een leuke school, met ouders die je dadelijk het gevoel gaven dat ze potentiële vrienden waren. Mijn vriend zat al gauw in de cafévoetbalploeg van de school, ik genoot van het koffiedrinken met de mama’s ’s ochtends voor het werk. De schoolvriendinnetjes van mijn dochter droegen allen jurkjes van trendy Belgische vrouwelijke ontwerpers (van wie de kinderen veelal op dezelfde school zaten) en gingen naar kindertheater in Het Paleis. Oh ja, er zaten ook drie Marokkaantjes in de klas van mijn dochter, want het was een multiculturele school. Dat ze nooit naar verjaardagsfeestjes kwamen, tja, dat was hun keuze, want ze werden wel uitgenodigd.

Postbodes en poetsvrouwen

Zes jaar geleden verhuisden we naar Brussel en kozen we voor een gekleurd gemeenteschooltje vlakbij, in de Vlaamse rand. Wat later schreef ik in deze krant dat ik nu wist wat echte integratie was: ‘Acht van de 26 kinderen hebben twee Nederlandstalige ouders. De anderen praten thuis Frans, Marokkaans, Turks, Pools. Geen creatievelingen hier bij de ouders, maar veelal postbodes, poetsvrouwen, verzorgsters. Mijn vriend zit nog steeds in de Antwerpse vriendenvoetbalclub en ik mis de ochtendkoffieklets. Maar het leerplan van deze school is week per week hetzelfde leerplan als dat van de trendy school in Antwerpen. En ook hier gaat men naar theater, gaat men op boerderij-, zee- en sportkamp. Ook hier is er individuele aandacht voor elk kind met moeilijkheden op welk vlak dan ook. Er zijn namelijk geen slechte scholen in Vlaanderen.’ (DS 6 maart 2009)

Hoewel het niet steeds makkelijk was – je dochter, zonder gordel om, met vijf andere kinderen in de auto bij haar beste (Marokkaanse) vriendinnetje, discussies over ons sociaal systeem met moeders die het normaal vinden om net lang genoeg te werken tot ze weer een fulltime-werkloosheidsuitkering krijgen – heb ik dat klasje zes jaar lang veelal positief ervaren. Kinderen die wel naar verjaardagsfeestjes komen, met vijf euro in een enveloppe in plaats van een cadeau, omdat ze wat minder bedeeld zijn thuis. Mijn dochter die grappen maakt over en met een Marokkaanse en een Kosovaarse vriendin zoals wij dat deden over Antwerpenaren en Limburgers.

Veelal werkloze ouders

Zo geïntegreerd als zij is, zal ik nooit zijn.

En toch. Toch heb ik vanochtend mijn zoon naar een andere school gebracht. Een overwegend witte school, nog wat verder in Vlaanderen.

Want in het gekleurde gemeenteschooltje waren de veelal werkende ouders van de klas van mijn dochter vier klassen lager vervangen door veelal werkloze ouders. Waren er twee Nederlandstalige kinderen op de zeventien.

Dat mijn zoon geen onderscheid maakt tussen wie wit, zwart of bruin is, is fantastisch. Dat een vriendje ‘rijk’ definieert als ‘twee werkende ouders hebben’ is niet zo’n slechte basisgedachte. Dat mijn zoon besnijdenis heel normaal vindt, en zich slecht voelt omdat hij maar één taal kent, is goed. Dat hij in God en in Allah wil geloven omdat hij dan zeker geen bom op zich krijgt, is al moeilijker. Dat hij vraagt of het waar is dat hij naar de hel gaat omdat hij varkensvlees eet, ook. Dat hij niet begrijpt waarom Sinterklaas maar bij een paar kinderen van de klas komt, is pijnlijk. Dat hij geen wafels verkoopt omdat van zijn klas bijna niemand dat doet, is jammer.

Maar dat buiten de twee Nederlandstalige kinderen iedereen door de zorgjuf uit de klas gehaald wordt voor hulp, is verontrustend. Dat ondanks die hulp een groot deel van de klas 40 minuten doet over oefeningen waarvoor een aantal kinderen slechts 10 minuten nodig heeft, is onwerkbaar. Dat mijn zoon het normaal vindt zijn agenda niet te laten tekenen, gevraagde spullen niet mee naar school te nemen en huiswerk niet te maken omdat er zovelen zijn die dat niet doen, kan niet door de beugel.

Is deze school, die vergelijkbaar is met vele andere, dan een slechte school geworden? Absoluut niet. De inzet van het schoolteam is ongelooflijk. Gratis warm eten voor wie geen eten meekrijgt van thuis. Gratis warme jassen voor wie er geen bij zich heeft. Huistaakbegeleiding, Nederlandse lessen voor de ouders, zorgjuffen, logopedisten… Allemaal fantastisch, maar het lijkt niet meer voor ons te zijn.

Bereidt zijn nieuwe school mijn zoon beter voor op het verdere onderwijs? Ja. Vind ik er snel weer koffiemoeders en mijn vriend voetbal- of fietsvrienden? Ja. Bereidt de school mijn zoon goed voor op het leven in de maatschappij van de toekomst? Wellicht niet. Maar helaas is er geen alternatief in en rond Brussel, en binnenkort in de rest van Vlaanderen. Kansarmoede is daarbij een nog groter probleem dan de taal.

Mijn geloof in de toekomst van onze multiculturele samenleving heeft door de praktijkervaring in een doorsnee-school, een enorme deuk gekregen.

Waar blijft een beleid dat hiervoor oplossingen aanreikt? Andere oplossingen dan van school te veranderen?

Geloven in een goede afloop van een multiculturele samenleving, is al heel naïef. Multicultureel is eigenlijk het verloochenen van onze eigen traditie's.

Ik geloof ook niet direkt in dat multicultureel samenleven voor de eerstvolgende tientallen jaren. De vulkaan zal nog meer dan ééns rook spuwen en uiteindelijk toch uitbarsten.

Ik geloof vooral niet in geforceerde multicultureel modelz oals in Nederland het had.
Bon, als je ze in een ghetto steekt zoals in het Franse model levert het natuurlijk ook niets op. Maar het ergste van al, ondertussen lijkt ook het meest hoopgevende model (scandinavie) glorieus gefaald te hebben. Op een gegeven moment kan je je dan wel eens de vraag stellen wie niet genoeg effort doet natuurlijk. Want van Nederland en de Scandinavisch landen kan je nu toch echt wel niet zeggen dat ze niet tolerant geweest zijn of geen moeite gedaan hebben om een inburgeringsbeleid uit te rollen.

Maar dat van eigen tradities verloochenen das ook weer zo een alles (en vooral niets) zeggende oneliner. Hadden ons voorouders nooit hun grot verlaten dan zaten we hier ondertussen ook achter geen computerscherm te tokkelen op een klavier...

Denk je?! Als je sommige (vele) politici zou laten doen, dan zouden die mannen er alles aan doen om die "nieuwe Belgen" niet voor het hoofd te stoten... Religieuze symbolen (kruisen) mogen niet meer want ze zouden er eens aanstoot kunnen aannemen. En als je zelf eens goed wil (kan) nadenken zul je zelf wel merken dat er véél dingen zijn om die mannen te pamperen waar wij als Belg zijnde maar akkoord moeten mee zijn. Trouwens dat laatste van u waar slaat dat eigenlijk op? WAT HEEFT MULTICULTUREEL EIGENLIJK TE MAKEN MET OMA EN OPA IN DE GROT ?!!

http://www.een.be/teletekst#myTeletext=0_0_0_183_01

Het boek dat over hem gaat is ook meer dan de moeite waard om eens te lezen.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Rochus_Misch

Fascinerende persoonlijkheid.
Z'n laatste jaren dook hij haast in elke "Ondergang/Bunker" docu op.
Er zijn trouwens 2 boeken van z'n hand verschenen, al lopen ze uiteraard wel wat gelijk kwa inhoud.
Met Misch sterft een belangrijke getuige.

Inderdaad, het beleid uit het verleden heeft de ogen gesloten voor de problemen die op ons afkwamen, vooral de socialisten en het té linkse beleid hebben jarenlang alles tegengehouden wat met iet of wat verplichte inburgering te maken had. Schrik, onkunde of naïef, wellicht een mix van de drie. Als je nu iets durft opleggen aan mensen van vreemde origine ben je al snel onverdraagzaam of in slechtere gevallen een extremist of racist. Het artikel die ik hier eerder postte uit een kwaliteitskrant als de Standard, spreekt boekdelen over de mentaliteit van de nieuwe Belg.

Sommigen waren inderdaad beter wat langer in hun grot gebleven. Of naar analogie met Belpop gisteren: Sommige waren beter bij mama en papa op de boerderij gebleven, in plaats van met sandalen en bloemetjes in het haar de wereld te gaan verbeteren in Bilzen (en bij uitbreiding gans Vlaanderen en Europa). Wij oogsten nu, wat dat uitschot toen gezaaid heeft.

een beetje anders gaan stemmen in 2014 zou natuurlijk ook een beetje kunnen helpen, want klagen alleen zal natuurlijk nooit iets veranderen.