ik ben net 20 geworden en dit zou mijn 10e seizoen geworden zijn (sv...) maar zelfs nu volg ik elke wedstrijd via sms, teletekst, tforum, gsm, enz... den eendracht, eenmaal dat gevoel der in zit, is het er niet meer uit te krijgen! ik ben al jaar of 5 (kweet nimeer juist) lid van spionkop lee, en actief lid van opc!

bij mij is het helemaal niet door familie gekomen, de eerste wedstrijd die ik kwam zien was een thuiswedstrijd tegen genk. Ik was samen met mijn voetbaltrainer komen kijken, aangezien onze pa mij was vergeten komen halen na de match

de sfeer die ik dan meemaakte, was ongelooflijk de week erop was het weer thuis, en ik me men ouders terug is kome kijke, ma die vonden er niets aan, ik was natuurlijk nog steeds verkocht... vanaf dan stuurde mijn ouders me steeds me de trainer van men ploeg mee om elke thuismatch te komen supporteren, sinds de degradatie volg ik alles zowel uit- als thuismatchen, en zoveel mogelijk oefenmatchen!

just one taste and you want more

Jonges jonges ik ben aan het genieten.

Ik kom kijken sinds het seizoen na de gemiste promotie via de eindronde tegen Lierse(87-88?) Deze wedstrijd werd indertijd uitgezonden op tv, het werd 0-0 geloof ik. Nu ben ik er 28 en heb het altijd heel moeilijk als ik een wedstrijd moet missen, ook al komt dit zelden voor. Thuismatchen mis ik bijna nooit ook uit ga ik mee, meestal met auto.
De microbe beet mij door men pa die supporter was. Als klein manneke was ik al zot van op een bal shotten en ik wou dus mee gaan supporteren

Toffe herrinneringen zijn zoals al is vermeld match tegen RWDM, ene die moest gaan lope voor den hond van de flikken
Ook wel tof was eens match op zaterdagavond op Lommel, met bus of 13 er naartoe, was denk ik voor plaatsje in eindronde als ik ni mis ben.

Er zijn eigenlijk zoveel mooie en leuke momenten, jammer genoeg ook mindere maar supporter blijven we, al was't tot in provincial

Ik ben al 18 jaar supporter van den iendracht
Als klein manneken komen zien met mijn familie. Eigenlijk heeft heel mijn familie een iendracht-hart.

Ik denk soms met heimwee aan de tijd toen we met 5 propvolle auto's naar de toppper anderlecht-aalst gingen kijken (laatste jaar De Bilde bij Aalst). Wij opweg naar een voorverkoop en diene gast zijn gezicht was geld waard toen we aan het loket kwamen en vroegen " voor ons 19 ticketten" waarop diene gast vroeg "zijn jullie een supportersclub" "nenee" was ons antwoord "tis just ver ons familie"

Hebben jarenlang 4 abo's gehad in de "Europatribune H" waar ik memorabele momenten heb meegemaakt. Toen de malaise met Orlans begon hebben we die abo's opgegeven maar iedereen in ons familie is nog ver wit en zwert en gaan soms kijken. Het stadion van de Rendacboys zie ik liggen vanuit onze living maar nog steeds klopt het hart ver den iendracht

nog ff vermelden

de eindrondewedstrijd Aalst - Lokeren (begin jaren 90) toen die hekkens naar benenden kwamen lag ik er schoon onder. Ik kroop snel recht en begon met mijn sjalleken te zwieren op het veld waar ik door de camera's van VTM heel goed in beeld gebracht ben :-)

Ik herriner me ook de match op AA gent waar de stewards van Gent in paniek waren omdat er om 20 uur nog honderden aalsterse supporters stonden te wachten om binnen te komen en alle bezoekersvakken al vol waren

Ookal gaat het nu minder me ons ploeg, al die schone herrinneringen, daar droom ik nog regelmatig af en geeft ons de moed om blijven te supporteren ver ons ploegsken

Oef ik ben niet alleen met die anti-Dendergevoelens

ik kom even lang kijken, van de match tegen gba.
wie erbij was weet waarom die supporter over het hek sprong en achter de scheidsrechter liep (onvergetelijk moment ), ik was direkt verkocht aan de emoties die 'live' voetbal met zich meebrengen.
vanaf dan zijn er weinig matchen die ik heb moeten missen.
na een degradatie heb ik wel eens gedacht nu kom ik niet meer, maar de eerstvolgende oefenmatch zit ik er altijd weer.
nu breng ik zelfs af en toe mijn ouste zoon van vijf jaar mee.

't zal wel in de genen zitten zeker.

Mijn eerste match was een 5-0 pandoering op het grote Union, ik denk seizoen 74-75 in derde klasse.
Ik was toen nog een klein manneken en ging met met mijn vader. Samen reisden we gans België af : Izegem, Lauwe, Diest, Assent, Beeringen (zo stond het boven de ingang, wie er geweest is weet dat), Winterslag, Overpelt ( de ploeg noemde Fabriek en het plein was er juist naast en het stonk er naar zwavel), Zwarte Leeuw,...

Meteen was ik verkocht en heb sindsdien alles meegemaakt; titles, eindrondes, degradaties en vooral veel emoties. Een aantal namen is steeds blijven hangen : Marievoet, Salvador, Ferrera, Arnolis, Van Himst, Van Roy, Teuben, Groenendijk, Glazer, Chunga, Urzua, Zakas, Roald Van Peteghem, Smet,... zo kan ik nog een tijdje doorgaan...

De mooiste herinneringen heb ik aan de lange periode in tweede klasse en vooral de eindrondewinst onder Fazekas, na een erbarmelijke voorbereiding wonnen we tegen alle verwachtingen in de eindronde op Turnhout...

De jaren in eerste blijven onvergetelijk, de eerste match op Ekeren 2-0 achterkomen en nog winnen... t was ginder direct karnaval!!

Het dieptepunt was vierde klasse maar het was een heel tof seizoen...

Eén ding heb ik geleerd : goede en slechte periodes wisselen mekaar af maar den Iëndracht zal nooit een onbesproken grijze muis zijn... wedden dat we dit seizoen nog de eindronde spelen!!!

Al 34 jaar een deel van mijn leven... Eendracht aalst

Waar is de tijd Jean de salva in mijn ogen de beste spits aller tijden.

.......... iets later werd ik tijdelijk vrijgezel en nam hij mij ook mee (bij gebrek aan een nog ongeboren, laat staan verwekte zoon :o)

ik ben blijven plakken......................

Begin oktober 1977. Ik ben 17, en sta voor mijn kast. Welke sjaal zal ik vanavond aandoen? De wit-zwarte meterslange sjaal die mijn jongere zus voor mij breide of de klassieke rood-gele supporterssjaal?
De sjaal van Eendracht Aalst, de club van mijn vaders streek en jeugd, of die van KV Mechelen, de Mailnwa, de club van de streek waar ik opgroeide en waar mijn broers nog speelden in de jeugdreeksen?
Ik zal dit moment nooit vergeten.
Tevoren was het simpel, Aalst leek voor eeuwig vastgeroest in derde klasse, en KV was een liftploeg tussen eerste en tweede. Ik ging vaak naar KV Mechelen kijken, met de fiets, en zelden naar Aalst, de ploeg die ik 10 jaar eerder had leren kennen (met een 1-7-overwinnning bij Zwevegem) en die snel een plaats had veroverd in mijn hart.

Enkele maanden voor ik voor die kast stond zag ik in een kolkend stadion achter de kazerne hoe KV alle hoop op behoud in de topklasse verloor door 2-3 verlies tegen rechtstreeks concurrent Club Luik. Ik hoor ze nog scanderen, de Walen: "On a gagné, on a gagné..."
De volgende weken zag ik Aalst vruchteloos dat éne puntje najagen dat ze nog nodig hadden om kampioen te spelen, op Merchtem en thuis tegen Bergen, tot het verlossend bericht uit Tienen kwam: Izegem had gelijk gespeeld, Aalst is kampioen. Twee weken eerder was ik gek van vreugde in mijn vaders armen gevallen toen we op de radio hoorden dat Aalst Zele had verslagen met 3-0, terwijl Izegem verloor...

Ik sta voor de kast, voor het eerst moet ik kiezen tussen de 2 ploegen van mijn jeugd. Ik vermoed dat ik niet zo lang getwijfeld heb. Het werd de wit-zwarte sjaal.

De match zelf werd onvergetelijk. De eerste minuten een reuze kans voor Salvador met een subtiele gelobde kopbal. Maar verder wordt Salva om de haverklap onderuit gehaald. Ik sta voor de zoveelste keer versteld van de felheid van het Aalsters publiek, en zie hoe Salvador in een gefrustreerd gebaar zijn been opheft, niet eens iemand raakt, en wordt uitgesloten. Aalst dat furieus was gestart in zijn eerste seizoen tweede, verliest voor het eerst in 5 wedstrijden. Salvador wordt zwaar geschorst en van een titelpretendent worden "wij" een middenmoter, met uitschieters (onder meer een 5-0 op tweede kerstdag tegen VG Oostende, waar ik ook ben) en de onvergetelijke terugmatch tegen KV. Het stadion davert op zijn grondvesten als Eendracht opkomt, en KV wordt uitgefloten. Na 10 minuten heeft Salva al 2 keer gescoord, ruststand is 5-0 met 4 goals van Salvador, eindstand: 6-1.

Van dat seizoen af is Eendracht de ploeg van mijn hart. Omwille van stevige sociale engagementen, de afstand en zo veel meer ga ik jaar in jaar zowat vijf keer kijken, soms wat meer, soms wat minder... Maar ik kies mijn matchen met zorg en heb er heel veel onvergetelijke meegemaakt. Eindrondematchen, de Europse thuismatchen, monsteroverwinningen, drie promoties,...

Eendracht is en zal altijd de ploeg van mijn hart zijn, samen met Liverpool, tot ik ooit misschien voor mijn kast zal staan en zal moeten kiezen...

Nee, dat is te ver vooruit dromen...
(ook al speelden Aalst en Liverpool ooit in dezelfde competitie: de UEFA-cup in 1995-96)

Ik was daar ook. 't Was trouwens '75-'76
Voor de match wordt Veheyen gehuldigd omdat hij een paar dagen eerder met de Rode Duivels een ticket voor de 1/8ste finale van het Europees kampioenschap had veroverd, in derde klasse nota bene. Aalst scoort al snel, maar doelpunt afgekeurd wegens (vermeend) buitenspel. En dan worden we weggespeeld door een vedette-ploeg. Maar toen heb ik de unieke humor van de eendracht-supporters leren kennen. Ik heb nooit zo gelachen op een voetbalveld. En enkele minuten voor tijd, het was al 5-0, begint ineens heel die Eendracht-aanhang te roepen en te zingen. Onwaarschijnlijk tof... En die van Union kijken van "Wat krijgen die nu?". Prachtig, toch!

Ikzelf ben er 52 waarvan 33 jaar als supporter van den iëndracht en eerlijk gezegd zal ik dat blijven tot de dood,want anderlecht,brugge en al die andere interesseren mij niet.
Ik ben de week na mijn legerdienst (1975)eens met een maat van mij naar een match geweest en de sfeer en vooral de après ski (blijven plakken) is mij zo bevallen dat ik tot nu toe nog geen minuut spijt heb van die eerste kennismaking met den iëndracht.En dit ondanks het feit dat ikzelf nooit voetbal heb gespeeld maar steeds in het basket en volleymillieu heb vertoeft.
Als ze verloren zag ik 2 dagen af,had ik ontelbare discussies met de collega's op het werk,met madame en de rest van de familie maar nooit heb ik afgehaakt,en daar ben ik verdomd fier op.Natuurlijk als ze wonnen was het telkens 2 dagen volle glorie.Maar ik heb ook veel afgezien toen het wat minder ging met de club en ik was verdomme niet alleen hoor.
Als ik sterf wil ik een wit-zwarte sjaal rond mijnen nek als ze mij in de kist leggen.
Verder wil ik ook één man speciaal bedanken en dat is Kamiel Sergant,die het schoonste clublied van de hele voetbalwereld gezongen heeft:IENDRACHT VEROIT.
Ikzelf hoop ook van harte dat wij,supporters en forummers samen aan één zjiel gaan trekken en ietskes positiever elkaars mening gaan respecteren vooral hier op het forum.
Wat we wel moeten blijven onderhouden is de rivaliteit met denjer maar zonder geweld.
Ik wens jullie allen een vruchtbare week en op naar de volgende overwinning.

Een terechte ode aan Kamiel dit clublied is inderdaad niet te evenaren.