Volledig artikel?

Iemand die het volledige artikel kan posten?
Ondertussen veel blabla in de kranten, dikke contracten en grote ambities maar trainers/spelers betalen dat lukt blijkbaar nog steeds niet , ik moet zeggen dat die wel erg veel geduld hebben.
Nog steeds is de overname dan blijkbaar nog niet rond want nog niks te vinden in het staatsblad.
Het loopt nu sportief goed, er komt terug veel volk naar het stadion maar dat zal op die manier niet lang meer duren.
Het is niet omdat de Turken door PLJ bedrogen zijn dat de financiële verplichtingen niet moeten nagekomen worden, is trouwens hun eigen fout als je blindelings iets overneemt.
Als ze nu nog niet kunnen betalen wat zitten die dan al die profs en Mirallas binnen te halen vraag ik mij af?
Dat die rekeningen van die vzw’s nog geblokkeerd zijn is de spelers/trainers hun probleem niet, laat staan dat die niet leeggehaald zijn door PLJ….

Betalingen zijn gisteren (deels) gebeurd @iendrachter.

Terechte opmerkingen, op welke rekeningen worden de tickets, online betalingen en abbo’s dan ontvangen....

Deels? Welk deel hebben ze dan niet betaald? Het deel dat volgens hen nog voor plj is?

Het witte

In het Nieuwsblad vandaag een uitgebreid artikel met Mirallas
Volgens hem zijn de lonen betaald en loopt alles vanaf nu correct.

Is er iemand met een abonnement op HNB die het volledige artikel met Mirallas kan delen?
En het artikel met Segbefia van begin deze week?

Ex-Rode Duivel Kevin Mirallas nu sportief directeur in vierde divisie: “Aalst is zwart of wit, zoals ik”


Staking, vermeende bedreiging, trainersontslagen, Turkse investeerders: het stormde al in tweede nationale bij Eendracht Aalst. Net toen Kevin Mirallas (36) er een nieuwe carrière als sportief directeur aanvatte. “Ik leerde hier in tien dagen evenveel als anderen op twee jaar.”
Koen Van Uytvange

LEES OOK. Kevin Mirallas krijgt tijdens België-Zweden bloemen voor zijn voetbalpensioen
Het Pierre Cornelisstadion mag dan al bijna honderd jaar oud zijn, wanneer Kevin Mirallas komt binnengewaaid, heeft het toch even iets fris. Na een zoveelste meeting vliegt hij met skinny jeans en gescheurd vestje zijn nieuwe werkplek binnen, een bureau met een wand vol oude elftallenfoto’s, planken vol classeurs en overal post-itjes. “Nu werk ik écht”, zegt hij met een brede grijns.

Zijn afscheid als voetballer bij het Cypriotische AEL Limassol ging zo: “In mei, in de laatste match, moest ik na acht minuten naar de kant omdat ik een knak hoorde aan mijn knie. Mijn meniscus. In de zomer voelde ik dat de motivatie wegebde – een teken aan de wand – en in juli besliste ik te stoppen. Ik had nog een contract in Cyprus, kreeg wel wat voorstellen, uit Saudi-Arabië, RWDM informeerde. Maar mijn lichaam liet me de laatste jaren al voelen dat het beter was om te stoppen.”

Hoe komt een 60-voudige Rode Duivel dan in Aalst terecht? Kende je het bestaan van deze club?

“Tuurlijk, ik wist dat Dries Mertens hier gepasseerd is. Ik ben een voetballiefhebber, hè. Ik ken Harelbeke, Lommel, ik zag vroeger altijd hoe Patrick Goots met zijn bizarre kapsel goals maakte. (lacht) En begin augustus namen de nieuwe eigenaars contact op. Of ik toch niet in Aalst wilde komen spelen. Neen dus. Maar ze wilden wel met mij werken. Mijn geld spreidde ik over vastgoed, een bedrijf in sportmarketing, in alcoholvrije gin, maar ik wilde ook in het voetbal werken. Nooit als trainer – te veel zorgen – maar in de jeugd of als technisch directeur. Op een lager niveau in een ambitieus project stappen, dat kan een leuke ervaring zijn. Ik ben nederig, ik besef dat veel nieuw is, dat ik fouten zal maken en wel wat te leren heb.”


Wat trof je hier aan?

“Een amateurclub die amateuristisch was geleid, op niveau van sponsoring et cetera, waardoor de nieuwe eigenaars eerst de problemen uit het verleden moesten regelen. Er zaten meer lijken in de kast dan gedacht. Maar, Aalst doet me denken aan Everton. Een ambitieuze, familiale club met een duidelijk identiteit. Met supporters die soms hard zijn, soms niet. Zwart of wit, zoals de clubkleuren, en dat bevalt me. Ik ben ook zo. Hoe meer de resultaten volgen, des te meer volk er weer zal komen. We hebben de webshop al moeten sluiten omdat de voorraad uitgeput is.”

Een rumoerige club is het ook.

“Dat hoorde ik, ja. Ik heb in tien dagen al evenveel geleerd als een ander in twee jaar.”

Om te beginnen was er een staking, waarbij spelers bedreigd werden. En waarbij de buitenlandse spelers wél wilden trainen, de Belgen niet.

“Het was van vele buitenlanders hun eerste training. Bedreigingen? Ik was erbij, je mag iedereen bellen. Niemand zal zeggen dat er problemen zijn. Vandaag zijn er geen issues met betalingen meer. Toen wel, maar ik was de eerste om uit te leggen aan de spelers dat dit moest geregeld worden met het vorige bestuur. Op hetzelfde moment ongeveer ontsloegen we de trainer. Dat zorgde voor een bom.”


Vervolgens verliezen jullie van Mandel United en klaagt de assistent-trainer dat hij via Whatsapp moest merken dat de selectie door jou werd gewijzigd. En dat jij de tactiek bepaalde.

“Dat laatste klopt. En als er op de match 26 spelers zijn omdat de assistent-trainer zelf zijn selectie maakt, hoewel we hem verwittigd hebben dat we het met 20 zouden doen, dan schort er iets. En dan verklaart hij zaken over mij, terwijl ik zijn baas ben. Dat kan natuurlijk niet. Sinds de trainer en de assistent weg zijn, is er veel minder onrust. We wonnen inmiddels drie keer. (fijntjes) Mensen die altijd negatief zijn, dat straalt af op het veld. (Aalst staat nu op een punt van de koppositie, met een wedstrijd minder gespeeld, red.) We hebben nu Regi Van Acker. Qua ervaring en kwaliteit is dat van een heel ander niveau dan de vorige trainer. Wat niet wegneemt dat we dingen anders hadden kunnen aanpakken.”

Zoals?

“Hier binnen de club werd gevraagd om te reageren met een communiqué. Als je kind op school een probleem heeft, dan moet je dat aanpakken. Maar in voetbal moet je de storm soms laten overwaaien. Voetbal is moeilijk, maar ook makkelijk. Als je wint, praat niemand. Verlies je, dan praten mensen wel. Als wij gaan beginnen met een oorlog van die zegt dit, ik zeg dat, … daar heb ik geen tijd voor. Maar we moeten naar de buitenwereld wel beter uitleggen wat ons project is. Mensen weten niet altijd wat we hier aan het doen zijn. Bij een nieuw project zijn er altijd mensen die mee willen en anderen die bang zijn voor verandering. Wat ik normaal vind. Dan is communicatie belangrijk.”

Het verhaal wil dat je ook met Guillaume Gillet sprak, maar hij bedankte omdat hij in Aalst geen stabiele club zag.

“Guillaume is mijn vriend. Hij wou komen. Alleen hebben we nooit over geld gepraat omdat hij een grote staf wilde en dat moeilijk haalbaar bleek voor Aalst. Plus, ik wilde onze vriendschap en het werk niet mengen. We hebben daar lang over gepraat. Elkaar zien, babbelen, padel, barbecue, een glaasje wijn: dat zou niet meer gaan. Wat als je een paar matchen verliest? Neen, te ingewikkeld.”


Blijkbaar speelde de taal ook een rol?

“Guillaume begrijpt heel goed Nederlands en zou het wellicht ook spreken, maar ik hield er wel rekening mee dat het merendeel van onze Belgen Nederlandstalig is, ja. Ik volg nu zelf ook Nederlandse les. Omdat ik voor de nationale ploeg heb gespeeld, wordt me een uitzondering gegund, maar op termijn is dat nodig. Heb je hier ook een Franstalige coach, een Franstalige teammanager, dan gaat de identiteit wat verloren. Ik heb dat bij Antwerp gevoeld toen we daar met veel Franstaligen zaten. Op de langere termijn zou dat problemen hebben gegeven op het vlak van communicatie.”

Wat was er aan van jouw interesse in Mbark Boussoufa als trainer?

“Ik weet niet eens of hij een trainersdiploma heeft of waar hij is, ik ken hem niet. Met dat nieuws heb ik moeten lachen.”

Insiders bleken al aangenaam verrast over jouw goede intenties en betrokkenheid. Maar bij de nieuwe eigenaars worden wel vragen gesteld. Een Gents-Turkse tv-presentatrice die liever geen voorzitster meer was omdat de aandacht haar wat te veel werd. En vooral, twee Turkse ex-makelaars die in augustus nog poseerden bij een transfer van Alanyaspor.

“Ze werken niet meer als makelaar, maar hebben natuurlijk wel hun contacten. Zolang alles loopt zoals het hoort, stoort mij dat niet.”

Maar makelaars mogen geen club bezitten. Waarom poseren ze dan?

“Dat moet je ooit eens met hen bespreken. Ze helpen wellicht nog, zoals ik ook wel eens gebeld word voor een advies of contact hier of daar. Maar daar krijg ik geen commissie voor, hè. Kijk, mocht het een Belgische investeerder zijn geweest, er zouden minder vragen zijn gesteld. De vorige voorzitter, Patrick Le Juste, was een Belg, maar uiteindelijk volgden er ook veel problemen. Een buitenlander staat niet synoniem voor een slechte gang van zaken. Maar ik snap het. Ik heb ook veel vragen gesteld. Daarom hielden we vergaderingen van zeven uur voor ik hier tekende.”

Ook omdat jij hier jouw naam op het spel zet?

“Maar ik ben niet bang van risico’s. Als jeugdspeler de rode loper uitgerold krijgen bij Standard en toch naar Frankrijk gaan voor minder geld, dat was een risico. Mijn vrouw en ik zijn samen sinds ons zestien en dat ging zogenaamd ook niet marcheren, maar we zijn inmiddels twintig jaar samen. Je mag niet bang zijn.”

Welke interesse hebben Turkse investeerders in een vierdeklasser?

“Mocht ik een ploeg kopen, ik zou zoeken naar een club met een identiteit én supporters. Zo zijn er niet veel. Je hebt goede clubs waar nauwelijks supporters komen. Wij hebben hier 1.000, misschien 1.500 man, terwijl nog niet alles op zijn poten staat. Als de resultaten blijven volgen, komen er misschien drie- tot vierduizend en kunnen we het niet vullen omdat er een probleem is met de brandveiligheid van dit oude stadion. En dat is heel belangrijk: het project met het nieuwe stadion, voor de stad én voor de investeerders. Dat kost geld, maar daarmee maak je ook winst. En elke voorzitter wil winst maken. Daarom moeten we eerst promoveren naar eerste amateur, nog dit seizoen. Daarna kunnen we het stadion aanpakken.”


Aanvankelijk bleek uit hun verklaringen dat de nieuwe eigenaars bij de overname de precieze boekhouding niet kenden. Dat is toch vreemd?

“Maar alles wat ik hen al vroeg van garanties, volgde altijd. Maar als jij bij La Dernière Heure gaat werken, vraag jij dan heel de boekhouding op? Neen, je krijgt een contract en je tekent. Of niet.”

In jouw plaats zou ik dat toch wél vragen.

“Een van de eerste zaken die ik vroeg: Betalen jullie in het zwart? Neen, was het antwoord, alles is aangegeven. Dat was een hele opluchting. Dan is het al geen bizar project. Tik mijn naam in Google en de suggestie gaat niet zijn ‘problemen’. (lacht) Daar ben ik trots op. Dat wil ik zo houden. Maar ik heb niet alles in de hand. Op het einde van de rit ben ik ook een werknemer. Ik kan niet alles weten.”

Er werden onder anderen twee Kroaten, een Albanees, een Bulgaar, een Togolees, een Zweed en een Moldaviër aangetrokken. Kreeg jij carte blanche voor de transfers?

“Ik heb enkel de linksachter uit Albanië gedaan en de aanvaller uit Moldavië, twee spelers die ik nog kende van vroeger. De rest werd al voor mijn komst gehaald. Dat snap ik: ze wilden meteen tonen dat ze het goed meenden en kwaliteit wilden halen. Maar sinds ik er ben, doen we nog nauwelijks transfers. Ik heb hen tot kalmte aangemaand. Ik wil niet dat er voortdurend spelers worden gehaald. Eerst zien wat de coach wil.”

Probeerde jij Jordan Lukaku niet?

“Ik had alleen aan Romelu gevraagd of zijn broer al getekend had in Turkije. Ik heb nooit met Jordan gepraat.”

Radja Nainggolan is nog vrij.

“Hij is te duur. We hebben meer geld dan andere ploegen in de reeks, maar we zijn Manchester City niet.”

Mirallas en Lukaku, ploegmaats bij Everton.
Mirallas en Lukaku, ploegmaats bij Everton. — © EPA
Klopt het dat je tijdens jouw voorstelling zei: “Ik ben geen fan van data, wel van scouting”?

(knikt) “Ik hou niet van data. Het geeft een vertekend beeld. Neem nu: je wil een aanvaller die drie keer scoort in zeven kansen. Maar wat doet hij voor de ploeg, dat je niet ziet in de data? Hoe reageert hij als hij een kans mist? Daarom verkies ik een speler te zien. Union doet het geweldig met hun data, maar ik wil het op lange termijn zien.”

Je gelooft er niet in? Jouw zoon Juan speelt er toch bij de jeugd?

“Inderdaad, en sinds ik Union ken, leerde ik houden van die club. Ik zeg ook niet dat ik er niet in geloof. Maar je kan pas op lange termijn oordelen of die data geslaagd blijken. Club Brugge is tien jaar lang succesvol, maar niet op basis van data, hè. Enfin, zo denk ik erover.”

En het doel is om in vier jaar tijd naar de Challenger Pro League te promoveren?

(knikt) “De kloof tussen tweede en eerste amateur is niet zo groot. Maar met de Challenger Pro League is die er wel. Als we in eerste nationale komen, moeten we eerst en vooral zorgen dat we ons daar kunnen stabiliseren en dan zien we wel. Alles op zijn tijd. Voorlopig doe ik ook meer dan alleen het sportieve, omdat we nog moeten investeren in extra personeel.”

Bevalt het jou?

“Er zijn dagen dat ik mentaal helemaal op ben. Duizend vergaderingen, duizend telefoontjes en ik ben niets opgeschoten. Daar word ik zot van. Op andere dagen lukt alles in een uur. En ’s avonds, wanneer mijn zoon naar de Champions League zit te kijken, bezie ik op mijn laptop ploegen waar ik dacht nooit naar te kijken. (lacht) Ik moet de amateurklasse leren kennen en zien welke spelers interessant kunnen zijn. Dat is veel werk, maar ik heb het geluk dat ik een speler geen tien keer moet zien om een mening te vormen. En ik ben hier niet om de toerist uit te hangen.”

Eindelijk écht werk.

(lacht) “Dat hoor ik vaak. En dat het rustig werken moet zijn in vierde klasse. Maar dit is Aalst, hier komt meer dan twintig man achteraf in de kantine. Hier voel je druk. En ik wil me hier bewijzen.”

AALST - Aalst zag in zijn rijke historiek flink wat voetbalprinsen passeren in het Pierre Cornelisstadion: Dries Mertens, Gilles De Bilde, Juan Lozano en zelfs Paul Van Himst droegen ooit het Eendracht-shirt. Prince Segbefia stond zondag voor het eerst aan de aftrap en de 32-jarige Togolees voelde zich meteen in zijn sas in het bruisende stadion.
Wim Redant
Dinsdag 10 oktober 2023 om 17:35

Kossi Prince Segbefia mocht al even genieten van het feestgedruis in het Pierre Cornelisstadion tegen Merelbeke, toen hij in de slotfase inviel. De 32-jarige Togolees kreeg op het middenveld de voorkeur op Jari De Vriendt, die zijn waarde bewees als joker met een fraaie invalbeurt. Segbefia genoot met volle teugen van de zinderende sfeer, die terugkeerde naar het Pierre Cornelisstadion na het vertrek van de verguisde voorzitter Patrick Le Juste. “Wat een geweldige sfeer, zeg! Ik was wel een en ander gewend in Turkije, waar ik zes jaar lang speelde, maar het enthousiasme van de Aalsterse supporters moet nauwelijks onderdoen”, klinkt het bewonderend.

Segbefia werd opgeleid bij het Franse Auxerre, waar hij op zijn twintigste neerstreek bij de club van de legendarische coach Guy Roux. “Ik speelde met Auxerre twee jaar lang in de Ligue 1 en twee jaar lang in de Ligue 2. Na vier jaar vertrok ik naar het Oekraïense Zorya Lugansk. Van een oorlog was toen nog geen sprake, maar de sfeer in de Donbas was niet alles en nog voor het einde van het seizoen hield ik het er voor bekeken. Ik versierde een transfer naar Turkije, waar ik zes verschillende clubs diende, afwisselend in de Süper Lig en de tweede afdeling. Het is dankzij die Turkse passages dat ik op de radar verscheen van de Aalsterse voorzitter. België zag ik best zitten na mijn positieve ervaringen bij Auxerre in buurland Frankrijk.”

Nummer zeven

De Aalsterse prins blijkt niet bang voor avontuur, want na zijn Turkse verblijf verkaste de middenvelder naar Al-Ittihad SCS in de Libische hoofdstad Tripoli. Nadien trok Prince naar Merit Alsancak Yesilova SK in Cyprus. Bij Aalst kreeg Prince Segbefia bet rugnummer zeven mee. “Dat rugnummer dekt niet echt de lading hoor. Ik speel uiteraard zonder morren op de positie dat de coach me uitspeelt, maar ik ben eerder een centrale middenvelder.”

Zondag trekt Aalst naar leider Zelzate. Mits een zege springen de Ajuinen haasje over. “Ik hoop dat de supporters ons blijven steunen zoals zondag. Dan zijn we wel verplicht om hen straks de titel te schenken”, lacht de Togolese international. “De sfeer zit er alvast goed in. Vorige week werd een barbecue georganiseerd die eindigde met vuurwerk. Ook op het veld willen we vuurwerk blijven brengen.”

Prince Segbefia streek pas drie weken geleden neer in Aalst. “Ik miste de voorbereiding. Een hele wedstrijd kan ik dus nog niet aan en daarom haalde de coach me voortijdig naar de kant. Toen ik arriveerde, was ik ook nog niet meteen speelgerechtigd. Vorige week was mijn licentie dan in orde en kon ik voor het eerst het Aalsterse shirt dragen. Of ik de voetbalprins van Aalst wil worden? Heel graag. Je komt zondag toch ook kijken?”, vraagt hij enthousiast.

Denislav Angelov (Eendracht Aalst) terug naar Bulgarije
Denislav Angelov (rechts).
Denislav Angelov (rechts). — © Gregory Van Gansen
De knieblessure van Denislav Angelov baart zorgen in de Aalst. De Bulgaarse spits van Eendracht keerde zelfs even terug naar Bulgarije voor een behandeling en een tweede opinie. Arne Van Den Eynde liep een spierscheur op en is nog minstens drie weken out. (rwd)

Dju…

da goot ier toch noeit isj ni mei ein..

is toch wel serieuze aderlating op offensief vlak.
waren beiden goed bezig.

Iemand die dit volledige artikel kan posten?
Aanvoerder Falko Geenens staat na bewogen maanden nog steeds op de bres bij Eendracht Aalst: “Moeten een goede mix maken tussen de blijvers en de nieuwkomers”

Het Pierre Cornelisstadion bruist opnieuw zoals in zijn gloriedagen en Eendracht Aalst prijkt na de zege bij KVV Zelzate fier aan de leiding. De zwarte pagina’s lijken omgeslagen en de eerste periodetitel wenkt, maar aanvoerder Falko Geenens houdt als ervaringsdeskundige de voetjes liever op de grond.
Wim Redant
Vandaag om 15:50

Falko Geenens heeft bewogen maanden achter de rug in de Ajuinenstad met een aanslepende bestuurswissel, achterstallige betalingen, een spelersstaking met intimidatiepogingen en het vertrek van zijn broer Jelle. De aanvoerder staat nog steeds op de bres bij Aalst en brak de topper op Zelzate open met een treffer. “Over de voorbije woelige maanden heb ik het liever niet meer. Laten we daar gewoon een streep onder trekken en vooruit blikken. Het vertrek van Jelle vind ik uiteraard jammer, maar dat was toen de beste oplossing. Jelle had bij Aalst geen uitzicht meer op speelkansen en was bij KVK Ninove welkom voor een terugkeer. Net voor het verstrijken van de transferperiode moest het snel gaan en ik begrijp de beslissing van mijn broer”, aldus Geenens.

Met een 16 op 21 is Eendracht Aalst puik aan de competitie begonnen.

Aalst trok zondag met volle supportersbussen richting Zelzate, waar het door de fans naar de zege werd geschreeuwd. Ondervoorzitter Tülin Sönmez liet zich meeslepen door de euforie en voorspelde al meteen een paar titels op rij terwijl de sympathieke Gentse zakenvrouw de hele stad opriep om zich achter Eendracht te scharen. Falko Geenens weet intussen waar de wit-zwarte clubkleuren voor staan en pleit voor realisme. “Vorig jaar stonden we in oktober ook los op kop en iedereen weet drommels goed hoe dat toen uitdraaide. We klopten nu wel niet de minste ploegen met SV Oostkamp en Zelzate buitenshuis. Het vertrouwen keerde terug en we zitten in een positieve flow. Met de enthousiaste steun van de supporters lopen we ook wel een kilometer sneller.”

Sloophamer

De Bulgaarse spits Denislav Angelov staat nog steeds aan de kant. De Noorse verdediger Edvard Race en defensieve middenvelder Samuel Fabris hervatten daarentegen de training en zijn dit weekend opnieuw inzetbaar tegen KRC Harelbeke. “Zowel tegen KFC Merelbeke als Sparta Petegem moesten we lang speuren naar een gaatje. Ook tegen Harelbeke wordt het zaak om geduldig de afweergordel te ontmantelen, terwijl we moeten proberen om de nul te houden. Jammer van die late tegengoal in Zelzate. Als verdediger pronk ik graag met een clean sheet. Tegen Harelbeke is het vaak lastig om de defensieve muur te slopen. Schrijf maar op dat we met een sloophamer aan de aftrap verschijnen.”

LEES OOK. Lorenzo Heirwegh bezorgt gretig KSV Oudenaarde gouden driepunter: “Als kapitein moet je je verantwoordelijkheid nemen”
Tijdens de spelersstaking stonden de Belgen en buitenlanders nog diametraal tegenover elkaar, maar de door de wol geverfde coach Regi Van Acker maakt er werk van om één geheel te kneden. “Ik werkte nog onder Regi Van Acker bij zijn vorige passage. We weten dus wat we aan elkaar hebben en dat is een voordeel. Vele buitenlanders misten een deel van de voorbereiding en kunnen dus nog groeien. Dat ze een aardig kunnen sjotten, bewezen ze al. Het komt erop aan om een goede mix te maken tussen de blijvers en de nieuwkomers. Tegen het einde van het seizoen zullen we weten of dat geslaagd is”, besluit Geenens.